Over Marga

‘Het kanaal’ in je kop

Ik ben opgegroeid in Helmond. Een totaal gepolariseerde stad, doorsneden door ‘het kanaal’. Aan de ene kant woonden de bazen, dat was in de volksmond de goede kant. Aan de andere kant de knechten, dat was dus de verkeerde kant.  Ik groeide op aan de verkeerde kant, als dochter van een huisarts. Dat maakte mijn positie tamelijk onduidelijk. Ik hoorde nergens automatisch bij. ‘Het kanaal’ splitste de stad en de mensen hadden die splitsing feilloos in hun brein geinternaliseerd. Het leerde mij dat werelden die tegen elkaar aanliggen, gevoelsmatig op een afstand van elkaar kunnen liggen die amper overbrugbaar is.

Ik heb gezien hoe mensen met zichzelf in de knoop raken, doordat hun gevoel iets anders zegt dan zij met hun verstand doen. Hoe collega’s elkaar het leven zuur maken om de saaiheid van het kantoorleven niet te hoeven voelen. Hoe medewerkers en leidinggevenden elkaar op moeilijke momenten kwijtraken, terwijl ze elkaar juist dan zo nodig hebben.

Bruggen slaan

In de loop der jaren heb ik mijn verbijstering en irritatie hierover verloren. Er is compassie voor in de plaats gekomen. Ieder heeft zijn eigen verhaal, alles heeft zijn oorzaak. Ik ben goed geworden in het slaan van bruggen, in het verbinden van werelden. Ik creëer condities waarin verschillende werelden zich kunnen verbinden, in en tussen mensen. Waardoor ruimte ontstaat voor de creativiteit en wijsheid die ieder van ons van nature in zich heeft om al spelend en lerend te bouwen aan een waardevolle toekomst. Het gedicht van Wim Daniels is me dan ook uit het hart gegrepen.